zapuściłem

od razu hardcorowo - Die Konzerte fur 2 Cembali, J. S. Bach
(Pinnock, Gilbert, The English Orchestra, Archiv)


no więc jednak..... nie ma problemu :)
a nawet bym powiedział, że przyjemnie

zaryzykowałbym stwierdzenie, ze klawesyn to całkiem barwny instrument
a przy tym na Klipschach odbieram go całościowo tak z oktawę niżej niż na dawnych Celestionach

żeby jednak być absolutnie szczerym, to nie fascynuje mnie ten instrument
cała reszta instrumentarium użytego w tych koncertach jest o wiele mniej ozdobnikowa
a jednocześnie każde, nawet chwilowe, wejście sekcji smyczkowej wnosi jak dla mnie o wiele więcej prawdziwej treści muzycznej i emocji, niż o wiele dłuższe fragmenty czysto klawesynowe
może gdybym więcej słuchał tego instrumentu....
(ale mam tylko to i jakoś nie mam ochoty specjalnie poszukiwać)

p.s. poziom głośności generalnie nieakceptowalny ani przez moich domowników, ani 99% gości

A jednak wolę wiolonczelę :)

Suity Bacha w wykonaniu Roztropowicza na przykład...

>> pastwa, 2010-04-17 18:37:25
Bach - The Cello Suites by Pierre Fournier, alez on potrafi wydobyc barwe z tego instrumentu...

Barwy owszem, ale w moim odczuciu okupione to jest momentami nadmierną rzewnością, może nawet gdzieś na granicy histerii ;) Ale nawet barwy w nagraniach na instrumentach z epoki bywają nie gorsze, aczkolwiek pewnie inne. Choć z tych starych interpretacji Fournier i tak się broni, jak i wspominany przez magusa Roztropowicz - do tego mam nawet pewien sentyment, gdyż była to pierwsza interpretacja suit, jaką usłyszałem. Ale mimo wszystko dzisiaj z wysłuchaniem w skupieniu całej płyty z Roztropowiczem mam problem, bo dopada mnie jakaś monotonia. Znacznie bardziej pasują mi interpretacje Wispelweya czy Queyrasa.

renes

renes

renes

Ja bym dodał : Dunedin Consort, John Butt - JS Bach "Matthew Passion" w wersji download (za 29 Euro) lub SACD (30 Euro). Jedna z najlepszych realizacji jakie dane mi było słyszeć.

recenzja po polsku:

http://www.linnrecords.com/review-js-bach-matthew-passion-dunedin-consort-john-butt-ckd-313-high-fidelity-poland.aspx

P.S.

Zdecydowane TAK dla wymienonych już przez Piotra Rykę 'The Brandenburg Concertos" w wykonaniu Academy of St. Martin in the Fields. Piękne i bardzo dobrze brzmiące wykonanie.

Niezłe te motety z Suzukim. Może trochę… hm… „wycofane”, czy "zamyślone"? Dwuosobowa obsada podwójnych motetów jest dla mnie brzmieniowo pomostem między pojedynczą a wielokrotną obsadą. Po prostu ładne.

Natomiast Pasja wg św. Mateusza pod Buttem, to… yyy… dla mnie najkoszmarniejsze nagranie, jakie mam i znam. W zasadzie wszystko poprawnie poza tym, że słyszę nie ośmioosobowe, względnie czteroosobowe zespoły wokalne, ale ośmiu lub czterech solistów. A niezależnie od tego zbyt bardzo słychać, że to nie Niemcy śpiewają - ich akcent jest dla mnie nie do zaakceptowania.

Dla mnie to właśnie wada. Każdy sobie coś tam skrobie i ciągnie prześcieradło w swoją stronę, jakby chciał wykrzyczeć: "moja prawda jest najmojsza". :) Niedobrze mi się tego słucha.

Jeśli chodzi o te właśnie nagranie, to jest tylko jedyne gorsze są te, gdzie śpiewa Rogers Covey-Crump. No i rosyjskie.
Preferowałbym jednak Niemców.