>>>Sztuką nie jest kupno najwyższego modelu. Sztuką jest posiadanie i wysokiego i niskiego modelu oraz umiejętność podejścia do nich tak aby i jeden i drugi sprawiał masę radochy. :)

Radmar ale po co mamy mieć niski i wysoki model skoro możemy mieć 2 wysokie? Albo więcej?
Miałem kiedyś najniższy model jednokasetowca Pioneer - w katalogu na ostatnim miejscu, nie miał nawet "normalnego" wyświetlacza, tylko takie diodki do pokazywania przsterowania zielone i czerwone. Ten magnetofon nie sprawiał mi abolutnie żadnej radości, trzaskał mechanizmem żadnej kalibracji itd. Niewątpliwie z takiego decka nie wyjdzie kopia równa jakością tej nagranej na wysokim modelu.

Ogólnie audio traktuję jako jednoczesne słuchanie muzyki oraz obcowanie ze sprzętem wysokiej klasy (co daje ogromną frajdę) najniższe decki "zapchaj dziury" nie oferują tego drugiego, ja w zasadzie już nawet do decków bez dual capstan nie podchodzę bo uważam je za te "gorsze", wymagam także manualnej regulacji Bias + Rec level, automatów nie uznaję

Nie wiem... powiem tylko, że największą radość z obcowania z muzyką dawał mi radiomagnetofon Sanyo w czasach kiedy chodziłem do liceum... wtedy MUZYKA była najważniejsza, często zdarzało się, że przegrywana po raz któryś tam z kaset na kasetę brzmiała naprawdę fatalnie od strony technicznej. Ale to naprawdę miało znaczenie drugorzędne... wiem, że teraz czasy są nieco inne ale istota sprawy chyba, przynajmniej jak dla mnie, niewiele się zmieniła. Wróciłem do taśmy, bowiem zapis i odczyt z niej daje mi najwięcej satysfakcji, przywołuje stare dobre czasy, no i ma to dobre ciepłe brzmienie które lubię... nawet na niezbyt wyszukanym sprzęcie...

Ja chcę kupić decka z napędem bezpośrednim.
Duzo jest takich Technicsów, a i JVC często się trafiają.

Jakie są wady i zalety takiego napędu?

W magnetofonie CCCP MP 7301 ( posiadam) jest tylko jeden pasek który napędza ośkę silnika, przewija w obie strony. Ten napęd na jeszcze dodatkowe kółko napinające pasek tak więc wszystko w jednym.

Poprawka .

Jednak jeszcze coś z tej materii produkuje się .

Jakie są najlepsze materiały na rdzenie głowic magnetycznych. Zauważyłem, że firmy stosują różne oznaczenia handlowe głowic np. MX, GF, itp. Zasadniczo nic to nie mówi. Można się jedynie domyślać, że są to ferrromagnetyki odpowiednio wykonane w celu uzyskania włąściwego strumienia magnetycznego. Moim zdaniem najlepszym materiałem jest głowica z materiałem amorficznym: twarda - praktycznie nie do zjechania w normalnych warunkach pracy magnetofonu i do tego charakteryzująca się dobrymi własnościami magnetycznymi - przewyższającymi materiały o strukturze krystalicznej.

Czy zna ktoś głowice lepsze niż amorficzne i w jakich ewentualnie modelach były one stosowane? Nie mówię tu tylko o właściwościach fizycznych, ale także innych przekładających się na brzmienie. Ma ktoś doświadczenia z takimi magnetofonami i jak to się przekłada na brzmienie?

OK, ale jak wg Was przekładają się te materiały na brzmienie. Czy wogóle warto np. szukać magnetofonu z głowicą sendust czy inną? Czy wogóle można takimi kategoriami rozpatrywać ten problem?

permalloy jest chyba najsłabszy co wcale nie oznacza, że jest najgorszy stosowano go niejednokrtonie w magnetofonach studyjnych. A np. w takich Studerach marno szukać głowic amorficznych.
Osobiście też jestem za głowicami amorficznymi bo są najtrwalsze, większość rzeczy w decku można naprawić, ale jak się głowica zużyje to wiadomo. Z amorfficznymi ten problem nas prawie nie dotyczy. Ale tak naprawdę nie musi to być najlepszą głowicą i ma wielu przeciwników.
Pzdr

Kiedyś w jakimś polskim magnetofonie "od dużej wierzy" wymieniłem głowicę na amorficzną (oj droga była) i poprawa była znaczna. Jednak w latach 80' jakość krajowych głowic była tak kiepska, że wystarczyło włożyć głowicę nawet z zachodniego używanego radiomagnetofonu i już była poprawa, szczególnie przy odtwarzaniu. Później przełożyłem tę głowicę (amorficzną) do Sony TC-K400 usuwając permalojową. Powiem tak: nastąpiła znaczna poprawa przy odtwarzaniu, szczególnie w zakresie czułości i wysokich tonów, jednak przy nagrywaniu coś było nie tak. Trudno to nawet opisać, nagrane kasety na Sony były praktycznie nieakceptowalne na innych magnetofonach, brakowało w dźwięku "góry" i jakiejść takiej "muzykalności", wszystko brzmiało jakoś tak surowo, technicznie. Jednak trzeba pamiętać, że sam model magnetofonu raczej należał do klasy niskiej, mimo, że miał Dolby S (nie wiem po co, ale miał).

Nie wiem, czy sendust to nie odpowiedź producentów magnetofonów na taśmy metalowe. Ale co to właściwie jest sendust - to jakiś stop metali, czy struktura amorficzna?

Jak wcześniej napisałem, nazwy handlowe niewiele mówią - wymyślają je marketingowcy, żeby dobrze sprzedać produkt. Pytanie, ile w tym jest faktycznej myśli technicznej?