American Woman” na mojej skromnej Yamasze. Kiedyś wrzuciłem tutaj na forum to zdjęcie bez żadnego opisu. Post prawdopodobnie zniknął w odmętach porządków, ale zapamiętałem jeden komentarz. Ktoś z Was napisał wtedy: „Uważaj, ta pani może biustem zwalić sprzęt”. Bardzo mnie to rozbawiło, ale po czasie zrozumiałem, że ten żart uderzył w samo sedno. Dziś wracam do tego kadru, żeby przypomnieć o prawdzie, która dla mnie jest oczywista, a o której w tym całym technologicznym pędzie chyba zbyt często zapominamy.Podczas gdy na forach trwają niekończące się, sztywne dyskusje o kierunkowości kabli, sterylności zasilania i analizowaniu wykresów, ja wolę, gdy muzyka ma prawdziwe, soczyste kształty i pulsuje czystą, organiczną energią. Ja nie fascynuję się parametrami i innymi bajkami, które tak naprawdę są często tylko wymysłem sfrustrowanego audiofila, próbującego udowodnić całemu światu swoją wyższość.Z perspektywy psychologii sprawa jest prosta: w ten sposób próbujecie tylko zagłuszyć własne frustracje. Kupujecie coraz droższy sprzęt, goniąc za obłudą, i sami przed sobą desperacko wierzycie w te audiofilskie bajki, żeby zracjonalizować wydane fortuny i oszukać własne sumienie. Szukacie w tabelach i cyferkach tego, czego brakuje wam w realnym przeżywaniu. Można wydać miliony na sprzęt z najwyższej półki i zamknąć się w laboratoryjnym pokoju, słuchając idealnej ciszy między dźwiękami. Tylko po co, skoro traci się z oczu esencję?Dla mnie sprzęt – nawet ten skromny, z którego kurzu nie ścieram przed każdym odpaleniem – to tylko i wyłącznie narzędzie do uwalniania emocji. Pokazałem, że jestem wolny pod względem muzyki i nawet skromny system może dać gigantyczną przyjemność w słuchaniu, jeśli nie popada się w schematy. Ta pani w tle to wizualne ucieleśnienie tego, co właśnie z pełną mocą płynie u mnie z głośników. To czysty rockandrollowy pazur, pełne otwarcie, zero wstydu i dzika dopamina. To dowód na to, że muzyka w swoim zakorzenieniu jest fizyczna, namiętna i bezczelna. Ma krew i seks, a nie tylko suche parametry.Pokrętło głośności idzie w górę, a zmysły przejmują całkowitą kontrolę nad chłodną elektroniką. Kiedy brzmienie staje się tak namacalne, gorące i wyzwalające, wszystkie audiofilskie debaty tracą jakikolwiek sens. Bo w tym wszystkim nie chodzi o posiadanie najdroższego ołtarza audio. Chodzi o absolutną wolność, brak konwenansów i o to, by muzyka rozpalała zmysły do czerwoności A u Was jak tam? Dalej nudne testy laboratoryjne i okłamywanie samych siebie, czy potraficie jeszcze poczuć czystą przyjemność?
